diye şikayeti karara bağlamış ve olay gazetemizin 11 Şubat 2010 tarihli sayısında “Mahkeden Ders Gibi Karar” başlığı ile yer almıştı. Mahkeme Milli Eğitim Bakanlığınca onaylı 4., 5., 6., 7., 8. ve 9. sınıf din kültürü ve ahlak bilgisi kitaplarının içeriğinin “din kültürü ve ahlak öğretimi” mi yoksa “din eğitimi” mi olduğunun belirlenmesi için inceleme yapmış ve “din eğitimi” olduğu sonucuna varmıştı.  Ayrıca Türkiye’de hakim olan dinsel çeşitliliğin, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi derslerinde dikkate alınmadığı, özellikle Alevi inancına sahip topluluğun Türk nüfusundaki oranının çok büyük olmasına rağmen, öğrencilerin, Alevi inancının itikat veya ibadet unsurları hakkında eğitim almadığı vurgusu yapılmıştı. Mahkeme tarihi kararında “Anayasanın öngördüğü bir müfredata göre verilmesi gerektiği, içeriğinin nesnel ve çoğulcu olması, kişinin dininin bir ayrım ve eşitsizlik unsuru olarak kullanılmaması ve devletin dinler karşısında tarafsız kalarak, bütün dinsel inançları eşdeğer görmesi gerekmektedir” denilerek “Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinin bu içeriği ile zorunlu tutulmasında hukuka uyarlık bulunmamaktadır.” hükmüne varmıştı.

MAHKEME KARARI AİLEYE TEBLİĞ EDİLDİ

Mahkeme kararı Gümüşhacıköy Kaymakamlığı aracılığı ile Gümüşhacıköy Anadolu Lisesi Müdürlüğüne ulaştı. Otuz günlük bekleme süresi sonucunda mahkeme kararı Okul Müdürü Hüsamettin Aydın tarafından 26 Şubat 2010’da S.L.’nin Babası Enver, annesi Hatem Laçin’e tebliğ etti. İmza karşılığı verilen yazıda şu ifadeler yer aldı; “Kurumumuza ulaşan bu mahkeme kararının uygulanma zorunluluğu bulunması sebebiyle velisi bulunduğunuz öğrenciniz S. L. Yeni bir mahkeme kararının kurumumuza ulaşmasına kadar zorunlu din dersi öğretiminden muaf tutulmuştur.” denildi.

“ÇOCUK DİN DERSİNE GİRSİN”

Gümüşhacıköy Anadolu Lisesi 9. sınıf öğrencisi S.L.’nin babası Enver, Annesi Hatem Laçin Tebliğ ve tebellüğ belgesini almak için okula gittiklerinde okul müdürü Hüsamettin Aydın öğrencinin din derslerine girmesini istedi. Baba Laçin müdürün kendilerine “Çocuk din dersine girsin, ancak resmi anlamda muaf olsun.” dediğini belirterek bu yönde bir kağıt imzalatmak istediklerini belirtti. Baba Laçin; “Çocuk din dersine girsin ancak resmi anlamda muaf olsun, dediler. Ben de bundan sonraki süreçte çocuğumun kesinlikle din dersine girmesini istemediğimi belirttim. Tamam, onu daha sonra düşünelim dediler. Hatta, kimse bilmesin bunu, çocuk derslere girsin resmi olarak muaf tutalım teklifinde bulundular. Bana, siz not verilmesin, dersten muaf olsun ancak derslere fiili olarak katılsın diye kağıt imzalatmak istediler. Ben de kesinlikle öyle bir şey olmaz, kağıt da imzalamam dedim. Pazartesi günü din dersi vardı ve çocuk mahkeme kararı sonrasında din dersine girmedi.” dedi. Baba Laçin mahkeme kararını bekledikleri bir sonuç olduğunu belirterek, bir çok aileye örnek teşkil ettiğini belirtti ve “Bundan sonraki süreçte okul idaresinin bize karşı tutunacağı, takınacağı tavır önemli” dedi.

Öte yandan İstanbul’da yaşayan Ali Kenanoğlu ilköğretim 4. sınıfta okuyan çocuğunun zorunlu din dersinden muaf olması için 2005’te açtığı davayı kazandı. İstanbul Valiliği kararı düzeltme istemi ile kararın iptalini istedi. Bu istemi Danıştay 8. dairesi 16.12.2009’da karara bağlayıp ret etti. Mahkeme kararı 26 Şubat 2010 tarihinde Ali Kenanoğlu’na tebliğ edildi. Kenanoğlu’nun avukatı Kazım Genç “Böylelikle Ali Kenanoğlu’nun çocuğunun zorunlu din dersi almasını isteyen Türkiye Cumhuriyeti Hükümetinin iç hukukta tüm istemleri ret edildi. Böylece AHİM’e baş vurma yolu açılmış oldu.” dedi.